با یک نگاه غم زده شب می نشینم پیش تو اما نمی دانم چرا چشمان تو ناراحته در چار چوب عکس تو غم های من پنهان شده اشک درون چشم من می ریزد از گونه به لب باران چشمانم هنوز می ریزد از گونه به لب من هم که یادت می کنم قلبم برایت می تپه چشم و دلم گریان شده چشم تو می گرید به من در قاب عکست رو به من من نیز می دانم که این حسرت درون عکس تو یک عمر دنبال منه شاید که پنهان از همه در عکس خود مدفون شدی خاکی به قدِ ماتمم روی نگاهت بسته نقش چشم و دل من خسته است غم در نگاهم نقش بست در بند بند باورم،حسرت چرا چادر زده دل توی سینه مُرده است من قلب خود را کُشته ام تا توی عکست جا شوم هر ج

لالایی کن خدا، اینجا غربیم لا لا یی کن دلم تنها و خسته است چرا من بی و کس و کارم عزیزم شبها پای یه دارِ قالی، حسرت، می شینم می بافم، من می بافم، حسرتم رو تا روزی، زیر پای خود بزارم تمام حسرت های، ناتمومم لالایی می خونم، خوابم بگیره دلم با کینه هام، خوابش بگیره نمی خوام بشکنم، عهد سر شب دوباره سر بدم، آواز و هق هق صدای هق هق هام، بریده تو دل تموم ناله هام، شدن یه کینه برای خوردن از، یه دونه حیله چقدر پستن کسایی، که می تونن بزارن، پا روی، دلهای آدم خدا رو شاهد، این شب می گیرم خدایا شاهد غم هام، می مونی یا اینکه ساکت و آروم، می شینی نمی زارم،که باز هم پا ب

در زمستان بلا، گم گشته ام

در میانِ برگ های خیس و تر

زیر پای عابران، له گشته ام

می کشاند عابری، با کفش خود

تکه ای از قلب من را، زیر پا

می رود ناغافل ، از فریاد من

می دود در کوچه ای، با تکه ای از قلب من

یک عابر بی پایم در جاده تنهایی کوله به کمر دارم یک مُشتِ پر از کینه یک قلبِ سبکبال از این مرز، پر از حیله راهم به فلان اباد جایم به خراب اباد مرزی است میان ما غم ها و تباهی ها شادم زاحوالم مستم زرخسارم اشکم دوید از غم پلکم که گریان است مُردن چه اسان است این مُردن بی رویا صد شوق به من داده صد شوق پر از شادی به سینه ی من داده من عابر تنهایم در جاده بی یارم در جاده ی بی عابر من عابرم بی پایم من عابر بی پایم

شهزاده ی رویای من، امشب، که خوابم می کنی در خاطراتِ ماندگار، تنها تو، یادم می کنی در بین رویا، توی خواب من ماندم و یک رهگذر در خاطراتِ بی گذر یک عابری، از جنس من دیدم نشسته، در برم تا آمدم صحبت کنم دیدم که هستم، بی نصیب از لطف و رویش، توی خواب باز این دل، تنهای من تنهای تنها،خسته است تنها به روی اسب او از خواب خود، بیرون زدم رویا بدادم نرسید تا صبح غلطیدم به خود اما نیامد شاه من اسبش که دنبالش دوید از یاد و خواب من برفت از یاد و خواب من برفت

شب ها وقتی که تنهایی می خوام گم شم تو احوالم نمی دونم چطور می شه میای باز هم تو افکارم میای باز هم جلو چشم هام تو می دونی دوام اشکه تو می دونی که چی می خوام ولی باز هم مثل هر شب می بندی چشم هاتو رو من دلم می خواد که باشی و ببینم با تو هستم باز یه روزی از همین روزها میای و می بری خوبم همه غم های تو سینم دلم از شدت هام غم هام داره غرق می شه تو اشکهام نمی تونم اروم باشم میون این همه دردهام چشم های وقتی که می خوابن یه کم، کم می شه از دردهام ولی حتی توی خوابم دارن می ریزن از چشم هام تمام اشک ها و غم هام تا وقتی که تو اینجایی تا وقتی که توی خوابم دیگه آرومه آرومم نفس م